“Is het ­koud daarboven, lange? haha” riepen wij als schoolkinderen wel eens tegen iemand met een aanzienlijke lichaamslengte. Want we hadden bij natuurkundeles geleerd dat naarmate je hoger kwam, de temperatuur daalde, bijvoorbeeld als je een berg beklom.

Lange kinderen werden vaak gepest. Dat gold overigens ook voor kleine kinderen hoor, en al helemáál voor dikke.
Ikzelf was zo’n klein onderdeurtje, en ik zou zeker etterbakken over me heen hebben gekregen als ik tegelijk niet een beetje goed was geweest in diverse schoolactiviteiten.

Intussen ambieerde ik voor na het eindexamen een militaire carrière. En ik leek met mijn neus in de boter te vallen toen de Nederlandse regering een nieuwe tank aanschafte, de AMX 13 van Franse makelij. Die tank was nogal gering van afmetingen, en kon het beste bemand worden door kleine mannetjes zoals ik. Ik gaf me dus onmiddellijk op voor een algemene militaire toegangskeuring. En daarvoor zakte ik prompt, doordat ik wegens mijn geringe lichaamslengte een bepaald obstakel in de stormbaan niet kon overwinnen. Ik wees nog op de AMX 13 maar dat hielp niet.

Nog jaren ben ik gevoelig gebleven voor de nadelen van mijn geringe lengte. Ik voelde me onder andere kwetsbaar tegenover grotere mannen, die meestal ook sterker waren dan ik.

Natuurlijk bestonden ook wel voordelen, zoals tijdelijke populariteit als ik een verloren voorwerp uit een nauwe ruimte terug haalde. Nee, daar zat helaas nooit een klemgekropen baby bij, die me de status van held had kunnen bezorgen.

Naar verluidt is tegenwoordig onze bevolking gemiddeld de langste van de hele wereld. Dat schijnt te maken te hebben met betere voeding dan voorheen. Maar het brengt ook een probleem met zich mee. Een probleem van eigen, menselijk maaksel. In de loop der jaren zijn dus mensen, of in elk geval mensen in het rijke Westen, alsmaar groter geworden, echter de zitplaatsen in het openbaar vervoer en in theaters hebben daarmee geen gelijke tred gehouden. Ook zonder duur wetenschappelijk onderzoek kunnen we ze zelf zien, onze opgevouwen medeburgers in tram, bus, trein of vliegtuig, niet wetend waar ze hun benen moeten laten. Bij vliegtuigen kun je dan nog wat extra beenruimte bij-huren maar bij andere vervoermiddelen is daar niets van te bekennen. Ik weet niet of de paarden- of kamelenfokkers zich al hebben aangepast aan de langere berijders van nu, zo ja dan meteen een exemplaar bestellen, eentje met lage methaanuitstoot graag. Maar serieus, mij dunkt dat er een nationaal of Europees plan moet komen voor de verruiming van zitplaatsen. Dat zal een flinke duit kosten, spreek dus gerust van een ‘zitrevolutie’. En neem dan meteen de zitplaatsbréédte mee, voor dikke mensen, die hebben het net zo benauwd. En geen protesten van “had je maar niet zo moeten schransen, eigen schuld dikke bult ” want dat is onterecht en onsolidair. En zo’n bult moet je trouwens óók ergens laten.

Dus vooruit lange takken en brede konten en iedereen die met hen sympathiseert: bevecht ons recht op ruimte.

——————————————————

Muziek voor Michiel:

Mahler, symfonie nr. 1 deel 2. Duurt veel te lang, dus n overleg met Olga laten wegsterven (niet abrupt afbreken graag).
Het stuk is niet luid maar ook niet piepzacht. Bedankt!

Mogelijke afkondiging Olga:

“Dit was een stukje van het tweede deel van de eerste symfonie van de Oostenrijkse componist Gustav Mahler, eind 19e eeuw. Die was niet erg lang maar werd wél gepest, nl. omdat ie Joods was. Hij is uiteindelijk maar Katholiek geworden. Dit is geen advies aan onze lange mensen.”

© 2026 Toon van der AA